Nychthemeron

هادوران

Hadur · بزمردان · در دفترهای بغاد مردمِ اِبوریه

پیش‌گفتار. باختر از هادوران یک چیز می‌داند و آن یک چیز نادرست است. ما همسایه‌ایم. بغاد به اِبوریه می‌رسد و اِبوریه از آنِ ایشان است؛ پس آنچه در اینجا نوشته می‌شود، از گفت‌وگو برمی‌آید و نه از موعظه. این صفحه مهم‌ترین صفحه‌ای است که آزاده در سراسر این دانش‌نامه دارد.

یک. آنچه باختر می‌گوید، و چرا باطل است

کلیسای باختر می‌آموزد که هادوران جوان‌ترین از شش قوم‌اند و تنها قومی که ساخته شده است؛ که کارگزارِ دیوسالار مَرَخ در روزگارِ جنگِ ماهِ کاهنده پیکرِ آدمیانِ پادشاهی‌ای جنوبی را پیچاند و به خدمت گرفت؛ و که ایشان پس از سستیِ او گریختند و از بیابانِ بزرگ گذشتند.

این سخن باطل است، و برای باطل شدنش به داوریِ ما نیازی نیست؛ دو چیز بس است که کسی آنها را انکار نمی‌کند.

نخست، آن جهان دسته‌بندی نمی‌کند. یک سرای پسین هست و بس، ویژهٔ همین جهان، که هر روانی را در میدانِ اثیری نگاه می‌دارد — بی‌بازرسی، بی‌داوری و بی‌استثنا. هادوران در آنجایند. و آموزه می‌گوید ایشان را نه در آفرینش بهره‌ای است و نه در آنچه پس از آن می‌آید. پس آموزه، به آشکارگی، در همان چیزی که از آن سخن می‌گوید شکست خورده است.

دوم، ایشان کهن‌اند و بوم‌زادِ همین جهان‌اند. از هیچ‌کس ساخته نشده‌اند، و بر پایهٔ بهترین گواهی‌ها کهن‌تر از آدمیان‌اند. این آموزه را اصلاح نمی‌کند، بلکه آن را سرنگون می‌کند: قومی که کلیسا می‌گوید از آدمی ساخته شده، پیش از آدمی در اینجا بوده است.

و یک نکتهٔ روش را بیفزاییم. سرآغاز آدمیان خود ناشناخته است — صفحهٔ خودشان در نخستین سطر به آن اعتراف می‌کند. پس هر دولتِ آدمی هم‌زمان می‌گوید که آغاز خویش را نمی‌داند و می‌داند که بزمردان از آن ساخته شده‌اند. این دو با هم نمی‌ایستند.

پس بر ایشان چه گذشت؟ چیزی گذشت؛ در این همه هم‌داستانند. اما دانشِ آن تقریباً یکسر در دستِ خودِ ایشان است و ایشان نگفته‌اند. و کاری که بر قومی رفته باشد، ساختنِ آن قوم نیست.

دو. دو شاخه، که به هم نمی‌مانند

هادورانِ اِبوریه — اِبوریه، آن سرزمینِ وحشی میانِ بغاد و تالدار که هیچ دولتی هرگز آن را اداره نکرده است — با شمالیان یکی نیستند. نشسته‌اند آنجا که شمالیان کوچ‌رو‌اند؛ کهن‌اند آنجا که آنان جنبنده‌اند؛ و همسایهٔ ما هستند و دشمنِ هیچ‌کس. اگر دانشِ آنچه بر هادوران رفته در دستِ هادوران است، بی‌گمان در دستِ همین دست است.

هادورانِ شمال سه تیره‌اند در دشتِ فراسویِ مرزهای خاورزمین، که مُزدِ سْوِلِکِبا را گرفته‌اند و با کوچندگیِ نیم‌بند و اسب و شمن می‌جنگند. آزاده با ایشان کاری ندارد و ایشان با آزاده.

در جنوب بر دشتزارِ فراسویِ بیابان مردمی کهن هست — اما گذر از بیابان که آن را توضیح می‌دهد، بخشی از همان آموزهٔ باطل است. شاید از آغاز همان‌جا بوده‌اند.

سه. در پیکر

بلندیپنج پا و هشت انگشت تا شش پا، بی‌شمارِ شاخ
سرشاخ‌های بزرگ، ریشِ بلند بر چانهٔ مردان
پاسُمِ دوشقه
دُمبلند، به شیوهٔ گاو
موسراسرِ تن، درشت و زبر، از سیاه تا خرمایی روشن
خورشهمه‌چیزخوار، و بیشترشان گوشت را برمی‌گزینند

فرزندِ ماه. گوهرِ مادرِ خویش را دارند، سرگردانِ نخستین، و با او می‌افزایند و می‌کاهند: در ماهِ تمام خشمناک و در نبودِ او زار. این ویژه‌ترین خویِ شش قوم است.

چهار. آنچه آزاده باید پاسخ دهد و نداده است

اینجا صفحه به زیانِ ما سخن می‌گوید.

هادوران شمن‌اند. به روان‌ها می‌خوانند و یاری می‌جویند. و آزاده را در این باب حکمی هست که دو نیمه دارد: کَرپان را در جنوب پروانه می‌دهیم و در شمال می‌سوزانیم. پس قومی از روان‌خوانانِ ساکن، بر مرزِ خاوریِ ما، پرسشی است که اسفران به‌هر‌روی پاسخی به آن داده است — و آن پاسخ نوشته نشده است.

سه پاسخ ممکن است و هر سه برای بازی سودمند: پروانه، چنان‌که در جنوب؛ چشم‌پوشی، یعنی اِبوریه را سرزمینِ بی‌حکم بشماریم؛ یا تفاوتی حقوقی میانِ کَرپانِ آزاده و شمنِ بیگانه، که فقیهانِ بغاد آن را بنویسند. آنچه بغاد برگزیده است، تاریخِ یک سده را تعیین می‌کند.

پنج. در کارِ رزم

در برابرچه می‌شود
آدمیاننه گرفتنی، نه نادیده‌گرفتنی، و شهرِ گرفته را نگاه نمی‌دارند
کوتوله‌گانبدترین جفتِ این دفتر، از هر دو سو
تالدارانشمن در برابرِ جادوگر: هادور زودتر و ناپاک‌تر بدان می‌رسد که تالدار می‌آموزد
دیوانهم‌پیمانِ ناچاری، و دور از اعتماد
کاراکاهاآشناییِ کهن و ناخوش؛ از شش قوم، محتمل‌تر از همه می‌دانند بر ایشان چه رفته

شش. آنچه هنوز نیست

نیز ببینید

آزاده · آدمیان · دیوان · تالداران · کاراکاها · کوتوله‌گان · Hadur